Αντί βραβείου ... απογοήτευση !!

 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι, δεν έχει σημασία πως το λέγανε, ούτε πως ήτανε. Φανταστείτε το όπως εσείς θέλετε και δώστε του το αγαπημένο σας όνομα. Αν και κοινότυπο, το μικρό λοιπόν κορίτσι ζούσε ευτυχισμένο με την οικογένειά του και είχε μια μεγάλη αγάπη για τα βιβλία και το διάβασμα. Όταν ξεκίνησε το σχολείο δεν χρειαζόταν την παρότρυνση κανενός για να μελετήσει, το έκανε με μεγάλη χαρά. Ρουφούσε τις γνώσεις των βιβλίων, ήθελε να μάθει παραπάνω από αυτά που μπορούσε να της δώσει ο δάσκαλος και το μυαλουδάκι της έπαιρνε στροφές. Στην τάξη, αν και είχε συμμαθητές που επίσης διάβαζαν, ήταν πάντα ένα σκαλί παραπάνω, ξεχώριζε.

 

Από τις πρώτες τάξεις έβλεπε κάθε χρόνο τους μαθητές της έκτης τάξης να επιβραβεύονται για την πρόοδό τους κρατώντας την σημαία στις σχολικές γιορτές και παρελάσεις και ήταν σίγουρη ότι θα ζήσει αυτή την στιγμή. Σκαλοπάτι σκαλοπάτι ανέβαινε τις τάξεις και το μεράκι για διάβασμα αντί να σβήσει όλο και μεγάλωνε. Και έφθασε στην τελευταία τάξη του δημοτικού, τότε που θα έβλεπε τους κόπους της να επιβραβεύονται, ή καλύτερα που νόμιζε ότι θα επιβραβεύονταν. Μικρό κοριτσάκι ήταν, δεν κατάλαβε και πολύ καλά τους νόμους και τους κανόνες. Εξήγησε ο δάσκαλος, επιβεβαίωσε ο διευθυντής, δεν θυμάται και πολλά. Αυτό που θυμάται είναι ότι είδε το όνομά της να μπαίνει σε μια κληρωτίδα με πλήθος ονόματα συμμαθητών της.

 

Μα πως έγινε αυτό; Αφού πάντα άκουγε από όλους, μικρούς και μεγάλους ότι ξεχώριζε, ότι πάντα στεκόταν ένα σκαλί παραπάνω. Γιατί τώρα βρέθηκε στο ίδιο σκαλί με τους υπόλοιπους; Τεχνηέντως δηλαδή την κατέβασαν ένα σκαλοπάτι ή ανέβασαν τους άλλους; Τα χειρότερα όμως δεν είχαν συμβεί… η κλήρωση άρχισε και κάθε φορά άκουγε και ένα άλλο όνομα κι όχι αυτό το δικό της. Όλο και ήλπιζε ότι το επόμενο θα ήταν το δικό της και το όνειρο να κρατήσει τη σημαία στην επόμενη σχολική γιορτή θα εκπληρωνόταν. Κι όμως το μόνο χαρτάκι που περίσσεψε στην διάφανη γυάλα ήταν το δικό της. Και το μόνο παιδάκι που δεν θα κρατούσε ποτέ τη σημαία ήταν αυτή. Το μικρό κοριτσάκι που το είχαν βάλει σε ξεχωριστό σκαλοπάτι από την πρώτη τάξη για την επιμέλειά του, την εξυπνάδα του, την αγάπη του για το διάβασμα, τώρα το στείλανε στο τελευταίο!

 

Και είδε το πρώτο της όνειρο να γκρεμίζεται. Έκλαιγε για μέρες και δεν ήξερε με ποιον να πρωτοθυμώσει. Ένιωσε για πρώτη φορά μια μεγάλη απογοήτευση γιατί είδε τους κόπους της να μην επιβραβεύονται, αλλά τα «βραβεία» να δίνονται σε κάποιους που κοπιάσανε λιγότερο. Οι δάσκαλοι προσπάθησαν να την πείσουν ότι ναι μεν είναι η καλύτερη αλλά έτσι λένε οι κανόνες, οι συμμαθητές χαίρονταν την «επιβράβευσή» τους και ο περίγυρος θεώρησε αλαζονική την συμπεριφορά της. Μα ποια νομίζει ότι είναι αυτή η μικρή και τα θέλει όλα δικά της; Και τα άλλα παιδιά έχουν ανάγκη από βραβεία. Κράτησε λοιπόν μέσα της όλα εκείνα που αισθανόταν και συνέχισε να κάνει αυτό που αγαπούσε. Να διαβάζει και να μελετά, όχι γιατί αναζητούσε την επιβράβευση αλλά γιατί αυτό την γέμιζε και την έκανε να αισθάνεται πιο όμορφα.

 

Το κοριτσάκι μεγάλωσε, προχώρησε, γνώρισε επιτυχίες αλλά και αποτυχίες, άκουσε μπράβο από αξιόλογους ανθρώπους και γνώρισε κι άλλες απογοητεύσεις. Αλλά την απογοήτευση εκείνη την κρατάει ακόμα βαθιά μέσα της. Και τώρα ίσως καταλαβαίνει το γιατί…

 

 

Γράφει η Δήμητρα Ν. Παπανικολάου. Χημικός - Μηχανικός 

0 σχόλια: