Ιστορίες κάπου εκεί στο σταθμό ...

Δεν είναι τυχαίο ότι σε αρκετές ταινίες υπάρχουν σκηνές στους σταθμούς, σκηνές έντονες, μελαγχολικές, σκηνές έρωτα και χωρισμού. Αν σταθείς σαν παρατηρητής εκεί στην άκρη του σταθμού μπορείς να δεις όλες τις εκφάνσεις των συναισθημάτων, να παρατηρήσεις τους ανθρώπους, να φτιάξεις τις ιστορίες τους.

Θλίψη, αγωνία, συγκίνηση, χαρά, μοναξιά, ενθουσιασμός… όλα είναι εκεί ανακατεμένα και ένα αόρατο χέρι τα συντονίζει.

Κάπου εκεί μια γυναίκα, φαίνεται κουρασμένη και βυθισμένη σε χίλιες δυο σκέψεις. Αλλά μπορείςδιακρίνεις ένα μικρό χαμόγελο. Ίσως μόλις τώρα τελείωσε από την δουλειά της, μάλλον την περιμένουν άλλες τόσες υποχρεώσεις, αλλά ξέρει ότι δυο μικρά χεράκια θα την αγκαλιάσουν και θα της δώσουν ένα γλυκό φιλί και όλα θα ξεχαστούν.

Ο νεαρός δίπλα δείχνει αδιάφορος. Για να περάσει η ώρα παίζει με το κινητό, αλλά στην πραγματικότητα μπορεί να το κρατάει για να μην χάσει την επόμενη κλήση ή το μήνυμα από την κοπέλα που σκέφτεται και δεν τολμάει να της το πει.

Το ζευγάρι πιο πέρα παλεύει με το χρόνο, ξέρει ότι σε λίγο θα χωρίσει και κρατάνε σφιχτά δεμένα τα χέρια. Ζουν με ένταση τις στιγμές και δεν δίνουν σημασία στην κοπέλα απέναντι που φαίνεται χαμένη, σαν κάτι να την έχει στεναχωρήσει. Ίσως μόλις χώρισε ή μάλωσε με τους φίλους της και αισθάνεται μόνη. Το παιδάκι που κάθεται δίπλα της είναι τρισευτυχισμένο, η χαρά οφείλεται σε ένα τεράστιο γλειφιτζούρι. Της χαμογελά και απλά δεν μπορεί να του αντισταθεί, ένα χαμόγελο φωτίζει το πρόσωπό της.

Ακούγεται το σφύριγμα… σε λίγο όλοι αυτοί θα επιβιβαστούν και κάποιοι άλλοι θα φτάσουν, με άλλα συναισθήματα ζωγραφισμένα στα πρόσωπα, για να εξάψουν την φαντασία για νέες ιστορίες. Και γιατί όχι, να είσαι εσύ αυτός που θα προσφέρει ένα απλό χαμόγελο και θα φωτίσει το πρόσωπο ενός άλλου ανθρώπου.

Γράφει η Δήμητρα Ν. Παπανικολάου Χημικός - Μηχανικός 

0 σχόλια: